Verstolen

Iedereen die in een winkel of op de markt naast mij staat, is een potentieel studieobject. Want zodra die persoon om te betalen naar tas, binnen- of broekzak grijpt, kan ik niet anders dan een snelle blik werpen op de portemonnee die tevoorschijn komt. Als dat een simpele knip blijkt te zijn, kijk ik meteen weg: daar valt niks te halen. Het liefst zie ik een uitvoering met een aparte afdeling voor papieren geld. Dit model blijkt meestal ook uitgerust met een uitklapbare flap voor plastic pasjes én met een transparante fotohoes. Welnu, het is deze laatste voorziening die ik al tijden onvermoeibaar en discreet achternajaag.

Dat doorzichtige gedeelte is geregeld zo ruim bemeten, dat er wel vier kiekjes naast elkaar kunnen. Vooral vrouwen geven de voorkeur aan zo’n etalagevoorziening. Vaak zitten daarin kleurrijke opnames met lachende gezichten. Regelmatig kom je ook een bruinige afdruk tegen, maar daarop oogt de kop bijna zonder uitzondering ernstig. (Zeker bij afbeeldingen van mannen-in-pak.)

Toen ik aan mijn observatie begon, veronderstelde ik dat oma’s graag foto’s van hun kleinkinderen meedragen, jonge moeders die van hun kroost en ten slotte tieners (niet meer dan één kauwgumplaatje) van hun liefje. Jarenlange waarneming lijkt die these te bevestigen, maar er moeten ook andere factoren een rol spelen. Ik heb nog eeuwen van studie voor me.

Mijn eigen beurs is overigens geen album. Misschien houdt me daarom nog het meest de vraag bezig waaróm iemand foto’s in de privéportemonnee stopt. Ik ontkom er dus niet aan om over te stappen van verstolen blikken naar openlijke vragenlijsten.