Vliegvissen Italië (2); filmdecor

De techniek van het vliegvissen zal de volgende dagen van groot belang blijken. Dus gaan we op 4 mei flink oefenen bij het meer van Bolsena. Nog niet in het meer: ernaast. Op een veld annex speelweide. Om een aantal redenen houdt onze eerste 'visdag' meer in dan alleen ingooien op het gras. Volgens onze instructeur heeft het geen enkele zin om meteen al de eerste vierentwintig uur een tennisarm op te lopen. Bovendien hebben we getekend voor een program met een flinke culturele component.

Daarom vertrekken na het ontbijt in onze eerste standplaats Soriano del Cimino naar het historische centrum van Viterbo. Onze gids Osvaldo Velo is behalve instructeur ook rondleider. In beide kwaliteiten blijkt hij een enthousiast promotor van Tuscia. Deze streek bevindt zich voor het grootste part in het noordwesten van de Lazio. Kleine stukjes bevinden zich in de aangrenzende provincies Toscane en Umbrië. Zoiets als de Kempen dus, zij het met een totaal andere natuur en cultuur.

Viterbo is zoals alle andere oude Italiaanse steden niet gebouwd op de automanie van de bewoners. Ze rijden niet alleen op een bijzondere wijze, ook in het parkeren zijn ze vindingrijk. De nauwe straatjes hebben last van congestie waarover Osvaldo – hij is ook nog de chauffeur – zich druk maakt en waaraan hij zelf ook opgewekt bijdraagt. De overheid zou de crisis overleven door fanatieker boetes uit te schrijven. Als we uit de mêlee zijn, is het oudste gedeelte een oase van rust. Het is vroeg waardoor de temperatuur op deze zonnige dag aangenaam is voor een stadswandeling. Vanaf verschillende uitzichtspunten zien we de lange, hoog oprijzende stadsmuur rond de middeleeuwse stad. Vervolgens gaan we via het kleine en curieuze San Martino al Cimino naar Montefiascone waar we waadpakken kopen.

De werpoefeningen blijken vermoeiend. Het verschil met het 'gewone ingooien' blijkt groot. We leren de hengel verticaal te laten swingen terwijl we de lijn met de linkerhand vieren. De molen heeft niet veel functie. Zonder lood moet de afstand vooral uit de hengeltop gehaald worden. Hard labeur. Onder de lunch met (zee)vis nemen we de nodige theorie door.

Later die middag staan we volledig verrast bij de aanblik van het dorpje Civita di Bagnoregio. Een kartonnen filmdecor. Gelegen op een solitaire rotspunt blijkt het ten dode opgeschreven: het natuurlijke fundament onder de huizen brokkelt af. Op enig moment zal dit prachtige arendsnest verkruimelen. Het is dat onze gids de streek goed kent, want nergens is een toeristisch bord aangebracht dat al dan niet ingelezen reizigers op de aanwezigheid van deze bezienswaardigheid wijst.

Daarna via het stadje Bolsena weer naar het gelijknamige meer om het geleerde van die ochtend in praktijk te brengen vanaf een kleine houten pier. Eerst de vis in het heldere water opsporen, de juiste onderlijn plus vlieg aanbrengen en werpen maar. We vangen vooral wind terwijl het langzaam donker wordt: de beste tijd voor de hengelsport. We hebben nog bijna een week voor ons.

Met een pizza in Viterbo sluiten we een mooie en drukke dag af. Terug in Soriano del Cimino zijn we te moe om in het B&B Dorian nog na te kletsen. Al snel hoor ik Jo in de aangrenzende bibliotheekkamer de nacht wegzagen. 

Vliegen

Op dinsdagmorgen 3 mei sta ik vroeg naast mijn bed. Mijn eerste afspraak is om 10.00 uur in Eindhoven, maar ik moet daarvoor wel van het plaatsje Caravaggio komen. 1250 kilometer vliegen en wie draait daarvoor nog de hand om. De weg naar Aeroporto Caravaggio blijkt rustig waardoor ik na 20 minuten al richting douane ga.

Voor wie even het nieuws niet gevolgd heeft: Aeroporto Caravaggio heette tot voor kort Bergamo Orio al Serio en die bestemming gaat bij Ryanair door het leven als Milano Nord. Voor wie dat ook gemist heeft: Michelangelo Merisi da Caravaggio was in zeker opzicht de leermeester van onze Rembrandt van Rijn. Mogelijk werd hij in het plaatsje Caravaggio geboren en zoals Rome inmiddels zijn vliegveld Leonardo da Vinci heeft, zo kan Bergamo nu roemen op luchthaven Caravaggio.

En daar loop ik dus om 06.00 uur naar de douane. Ondanks alle communicatie daarover blijken zich bij de eerste horde (waar de rij begint) toch nog mensen te melden met handbagage die zwaarder is dan de voorgeschreven tien kilo en/of niet van het gewenste formaat is. Ik weet dat mijn rolkoffertje 9,7 kg weegt dus ik heb niets te vrezen. Ik kom op kousevoeten door de controle en terwijl ik aan een tafeltje alle metalen voorwerpen weer in of aan mijn kleding of mijzelf aanbreng, opent een dounanier een koffertje dat door zijn collega als verdacht is aangemerkt.

Ik volg dit tafereel van dichtbij en zie hoe de man een schaar tevoorschijn haalt waarmee je een konijn kunt villen. Jaren terug moest mijn vrouw een minuscuul nagelschaaltje afstaan dat ze over het hoofd had gezien, ondanks al haar nauwgezette gespeur vooraf. 'Leest dat mens dan niet?', denk ik hardop. De dame in kwestie verschijnt bij de overheidsdienaar en geeft hem toestemming het snijapparaat weg te gooien. Zij behoort tot de Noordafrikaanse familie die eerder achter mij stond. Tja, het is toch onderhand tien jaar geleden dat de veiligheidsvoorschriften op vliegvelden aangescherpt werden. Dat zal toch niemand gemist hebben, denk ik. En dan een dag of wat na de dood van een veelgezochte fundamentalist lijkt zo'n schaar misschien nog gevaarlijker.

Op tijd lopen we naar het vliegtuig. Ik ga naar de ingang achterin en zoek een plaatsje. Tot mijn grote verbazing zijn er nog vrije plaatsen bij de nooduitgang. Iedereen weet toch dat daar twaalf zitplaatsen zijn met extra beenruimte. Mooi niet dus, waardoor ik riant richting Eindhoven reis. Communicatie is alles, zeg ik voor ik mijn ogen sluit.