Vliegen

Op dinsdagmorgen 3 mei sta ik vroeg naast mijn bed. Mijn eerste afspraak is om 10.00 uur in Eindhoven, maar ik moet daarvoor wel van het plaatsje Caravaggio komen. 1250 kilometer vliegen en wie draait daarvoor nog de hand om. De weg naar Aeroporto Caravaggio blijkt rustig waardoor ik na 20 minuten al richting douane ga.

Voor wie even het nieuws niet gevolgd heeft: Aeroporto Caravaggio heette tot voor kort Bergamo Orio al Serio en die bestemming gaat bij Ryanair door het leven als Milano Nord. Voor wie dat ook gemist heeft: Michelangelo Merisi da Caravaggio was in zeker opzicht de leermeester van onze Rembrandt van Rijn. Mogelijk werd hij in het plaatsje Caravaggio geboren en zoals Rome inmiddels zijn vliegveld Leonardo da Vinci heeft, zo kan Bergamo nu roemen op luchthaven Caravaggio.

En daar loop ik dus om 06.00 uur naar de douane. Ondanks alle communicatie daarover blijken zich bij de eerste horde (waar de rij begint) toch nog mensen te melden met handbagage die zwaarder is dan de voorgeschreven tien kilo en/of niet van het gewenste formaat is. Ik weet dat mijn rolkoffertje 9,7 kg weegt dus ik heb niets te vrezen. Ik kom op kousevoeten door de controle en terwijl ik aan een tafeltje alle metalen voorwerpen weer in of aan mijn kleding of mijzelf aanbreng, opent een dounanier een koffertje dat door zijn collega als verdacht is aangemerkt.

Ik volg dit tafereel van dichtbij en zie hoe de man een schaar tevoorschijn haalt waarmee je een konijn kunt villen. Jaren terug moest mijn vrouw een minuscuul nagelschaaltje afstaan dat ze over het hoofd had gezien, ondanks al haar nauwgezette gespeur vooraf. 'Leest dat mens dan niet?', denk ik hardop. De dame in kwestie verschijnt bij de overheidsdienaar en geeft hem toestemming het snijapparaat weg te gooien. Zij behoort tot de Noordafrikaanse familie die eerder achter mij stond. Tja, het is toch onderhand tien jaar geleden dat de veiligheidsvoorschriften op vliegvelden aangescherpt werden. Dat zal toch niemand gemist hebben, denk ik. En dan een dag of wat na de dood van een veelgezochte fundamentalist lijkt zo'n schaar misschien nog gevaarlijker.

Op tijd lopen we naar het vliegtuig. Ik ga naar de ingang achterin en zoek een plaatsje. Tot mijn grote verbazing zijn er nog vrije plaatsen bij de nooduitgang. Iedereen weet toch dat daar twaalf zitplaatsen zijn met extra beenruimte. Mooi niet dus, waardoor ik riant richting Eindhoven reis. Communicatie is alles, zeg ik voor ik mijn ogen sluit.

Maratonnetje

Zondag 1 mei: feestdag in Italie. Om 07.15 uur staan wij aan de start van Maratonina di Morengo. Een 'maratonnetje' dus waar mijn neef en ik ons inschrijven voor de 14 km. De deelnemers kunnen tussen 08.00 en 09.00 vertrekken, maar een groot aantal is al voor die tijd weg. Wij wachten ook niet en al snel bevinden we ons in het Parco del Serio, waar we langs de rivier over prachtig aangelegde fiets- en wandelwegen rennen. Het weer is fantastisch: nog wat fris, met weinig wind en veel zon. We halen veel wandelaars in die al vroeg op pad gegaan moeten zijn.

De onweersbui van voorgaande middag heeft wat plassen achtergelaten en tegelijkertijd gezorgd voor een niet stoffige weg die ons door een mooi gedeelte van de Po-vlakte voert. We lopen ontspannen en volgen de aanwijzingen van de vrijwilligers: Alpini, gepensioneerde carabinieri, scouts. Bij de finish staan er water en zoete thee met citroen, toastjes en ik krijg als premie een pond ravioli.

Weer terug in Caravaggio gaan we frisgedoucht naar de plaatselijke 1 mei-activiteiten kijken. Eerst wandelen we richting Santuario, waar langs de brede Viale del Santuario een rij bedevaardgangers uit het naburige Fornovo San Giovanni richting heiligdom gaat. Ze hebben hun eigen fanfare bij zich, scouts, misdienaars en priester. Deze 'voorganger' zingt en zijn stem bereikt dankzij strategisch meegedragen versterkers alle deelnemers. Bij het sanctuarium wonen talloze 'filippini' die zich in deze streek gevestigd hebben een mis bij in hun landstaal. Dat blijkt een wekelijks gebeuren en terwijl deze gelovigen aan de ene kant staan te zingen, trekt aan de andere kant de processie met fanfare voorbij. Les extrèmes se touchent' op het grote plein.

Weer in Caravaggio gaat net de hoogmis uit. Van de 1 mei-viering is niets te merken. Kennelijk is het ochtendprogramma achter de rug en na 12.00 uur gaat iedereen aan tafel. Wij dus ook. Want als er één wet dit verder wetteloze land regeert, dan is dit het feit dat de 'laars' op slot gaat tijdens zon- en feestdagen voor 'il pranzo': het middagmaal dat door zijn reeks gangen vaak ook iets krijgt van een ' maratonnetje'.

Wie zich spaart, eet paard!

30 april: Koninginnedag in Nederland en dat is nu meer dan 1200 km ver weg. Wat hier de Italiaanse tv domineert is de terugblik op het huwelijk van William en Kate. Bovendien is er de zaligverjaring op 1 mei van de voorgaande paus Johannes Paulus II.

D'r wordt in Caravaggio nog stevig dialect gesproken. In mijn oren klinkt het Scandinavisch. Bij de stomerij komt iemand zijn pantalù (pantalone) ophalen en dat snap ik binnen die context direct. De rest laat ik vertalen door mijn neef en zijn vrouw, die hier vandaan komt.

Ook bij de slagerij blijkt de lokale taal favoriet. Zoals in mijn eigen omgeving blijkt ook hier elk dorp zijn eigen dialect te hebben. De subtiele klankverschillen die me vandaag worden voorgedaan, ontgaan me. Wel blijkt het weglaten van de 'h' dan wel het nadrukkelijke gebruik daarvan een opvallend distinctief kenmerk. De 'moedertaal' is een inspirerend gespreksonderwerp en ondertussen kopen we de lekkerste dingen, waarbij paard en ezel een belangrijke rol spelen. Een deel van wat we inslaan gaat dinsdag a.s. vacuum verpakt mee naar Den Bosch.

De zorg voor het middageten op 1 mei voert ons ook naar andere plaatsen. Een daarvan is de kleine bierbrouwerij Endorama in Grassobbio waar we vrijdagmorgen al voor de gesloten deur stonden. In zijn korte bestaan wist het bedrijfje februari jl. al veel waardering te vergaren bij de jury bij het prestigieuze ' concours' in Rimini. Mijn aangetrouwde nicht koopt van alle vier de soorten een hoeveelheid die zondag a.s. zeker aangesproken wordt.

Op paardenvlees wordt in Nederland neergekeken. De Italianen weten het zeer te waarderen, Niet voor niets hangt bij Bottega di Pepo zijn lijfspreuk die de voorbijganger oproept om kleine kwaaltjes voor te zijn door het eten van juist deze vleessoort. Kijken of het ook helpt bij hooikoorts!